Δεν υπάρχει φόβος πλέον για το άγνωστο… Το άγνωστο σε εκστασιάζει.. Σε συγκλονίζει… Σε τραβάει όλο και πιο κοντά εκεί που δεν το περιμένεις. Το γνωστό γίνεται ρουτίνα , βαρετό… Σε διώχνει σιγά σιγά παροτρύνοντάς σε να κυνηγήσεις το όνειρο.. Να πατήσεις πόδι και να πεις ΦΤΑΝΕΙ…. ΦΩΝΑΞΕ , ΟΥΡΛΙΑΞΕ, ΚΛΑΨΕ, ΓΕΛΑΣΕ….. Γυρνάς συνλεχεια πίσω με τον φόβο της απόρριψης και της τιμωρίας. Κ έτσι μένεις πάντα δέσμιος στον πιο φρικτό σου εφιάλτη… Κλείνεσαι στον εαυτό σου τόσο που ξεχνάς να αγαπάς… Να τιμάς… Να ζεις… Γυρνάς το κεφάλι μια στιγμή και βλέπεις ένα πρόσωπονα σου χαμογελά ζεστά, περιμένοντας να σε βοηθήσει… Να σε βγάλει από την μιζέρια σου και να σε ελευθερώσει από τον φρικτό σου πόνο… Κάνεις ένα βήμα να πας πιο κοντά, μα , κάνει πίσω.. Γιατί? Είναι όνειρο? Είναι εφιάλτης? Τρέχεις με όλη σου την δύναμη να τον φτάσεις μα συνεχίζει να απομακρύνεται επίμονα με το χαμόγελο στα χείλη.. Τρέμεις…Μα γιατί? Τι με κρατάει απ’ το να ζήσω τα όνειρά μου? Τη ζωή μου? Τη δική μου ζωή!!! Τι με φυλακίζει? Η μορφή του αρχίζει να ξεθωριάζει… Το χαμόγελο σβήνει και το πρόσωπο αρχίζει να σκοτεινιάζει… Μετατρέπεται σε έναν εφιάλτη που φωνάζει επίμονα.. Φωνάζει… Δεν ακούς… Πλησιάζει και το μόνο που αρχίζεισ σιγά σιγά να καταλαβαίνεις από αυτά τα λόγια ειναι κριτικές και δυσαρέσκειες…Λόγια που πονάνε… Λόγια που σκοτώνουν… ΜΑ… Δεν μ’ αναγνωρίζει?? Συνεχίζει όλο και πιο έντονα… Νιώθω…ΦΟΒΟ… Εγώ είμαι αυτή… Μα γιατί? Τι συμβαίνει?? Ένα δάκρυ κυλά απο τα μάτια και καταλαβαίνω ότι μόλις έχασα.. ΈΧΑΣΑ??? ΤΙ?? »Την ευκαιρία να ζήσεις όπως θέλεις εσύ», απαντά το υποσυνείδητο… Μα πως? Τι έκανα λάθος?? Δεν παίρνω απάντηση και το σκοτάδι απλώνει… Ο φόβος μου γίνεται όλο και πιο έντονος και ακολουθεί ένα τρέμουλο… Χάνω τις αισθήσεις μου και αρχίζουν οι σπασμοί του πόνου… Αυτό το κορμάκι κείτεται αναίσθητο στο χάος πονεμένο… Αιμοραγώ… Μα δεν ύπάρχει αίμα… Αιμοραγώ στην καρδιά και στην ψυχή.. Τι είναι αυτό?? Η καρδί χτυπάει ολοένα και πιο δυνατά… Πάει να σπάσει… Ένασ ήχος στο βάθος και ένα χάδι με κάνουν να αναπηδήσω.. Ανοίγω τα δακρυσμένα μου μάτια και βλέπω να στέκεται απο πάνω μου το ίδιο χαμογελαστό πρόσωπο μ’ εκείνο στο όνειρο… Με κρατά στην αγκαλιά του και ξαφνικά όλα λάμπουν… Υπάρχει ελπίδα τελικά?? Αναρρωτιέμαι αν βλέπω όνειρο… Μα όχι.. Φεύγουμε…. Πετάμε ψηλά μαζί σε ένα δικό μας όνειρο… Τώρα θα ζήσω όπως θέλω εγώ.. Έξω απο τα σίδερα της αποφυγής και της απαγόρευσης… Του εφιάλτη και του πόνου…. Ταξιδεύω στον δικό μου παραδεισο και έχοντας οπλιστεί με ελπίδα, δύναμη και αγάπη, τίποτα δεν μπορεί να με σταματήσει… »ΔΕΝ ΜΕ ΠΟΝΑΤΕ ΠΙΑ», φωνάζω… »Με όση δύναμη κ αν με χτυπάτε»… »Να το θυμάστε : ΣΤΑΜΑΤΗΣΤΕ ΝΑ ΚΡΙΝΕΤΕ, ΜΑΘΕΤΕ ΝΑ ΑΓΑΠΑΤΕ…»….
Σκέψεις, ίσως και γεγονότα, από μια τραγική καθημερινότητα…
Written by: Ktraki….
